BLOG.HOSSEINHADISI.COM

ملحفه ها

2009-03-16T03:05:00Z

جز ملحفه ها، اینجا چیزی عوض نمی شود. ملحفه ها که زرد می شوند، قهوه ای و شاید قرمز. ندرتاً کسی چیزی می گوید: "غذای تان را نخورده اید! وقت قرص تان است... پرده را بکشم؟ کجای تان درد می کند؟"

ما پیریم و داریم می میریم و این جا اسیریم. اسیریم مثل گُل توی گلدان... نه! گِل توی گلدان.

بچه هامان را گذاشیتم توی خانه ی شهروندان، خودمان نشستیم توی برج عاج – خانه ی سالمندان. تحویل طویله ی اجتماع دادیم شان تا سر ماه، کرایه ی زیستن مان را بفرستند بهر پول هوایی که استنشاق می کنیم و علفی که می خوریم و پِهِنی که می ریزیم.

فرزندان ذکور نموّ دادبم از بهر رندان؛ انیث از برای مردان و مانده ایم اکنون اسیر و ابیر و حیران و سرگردان در این تابوتِ دسته جمعی که کلاغ ها هر روز قوقولی قوقویِ صبح اش را می خوانند و قرص، محبتِ رایجِ پرستاران است. دسته به دسته در تخت ها آرمیده ایم و با نظم و ترتیب یک جا نشسته و "نوبت خویش را انتظار می کشیم با پوز خنده ای" تا آخرین ملحفه بپوشانند و بپیچانندمان، از توی گلدان بریزند زیرِ گِلِ زیرِ زمین!

نمکدان

2008-08-06T11:36:00Z

آن که کت مشکی بر تن دارد، تقلّا می ورزاید خودش را به رسانیدن انگشتان تا کمرِ باریک نمکدان... که دستانش می سُرد روی گوشتالوی خپل دستهای آن که دکمه ی بالایی پیراهن قرمزش به مصیبت یقه ی قناس اش را نگه داشته.

خپل بانو، نمکدان را می رباید زودتر و می پاشاند مقادیری از کلرید سدیم را بر بدنه ی استوانه ای ساندویچ سردش و می درّد می زند سرِ ساندویچ را چنان که تو گویی کینه ای اش در میان باشد... ردِ سُسِ قرمز می گیراند دورِ لب های اش را که از ماتیک مزخرفی سرخ است... مثل لباس اش.

کت سیاهه هنوز در نخ نمکدان است... ولی این بار دست های اش را می بایست که از مفصل زیر بغل فراخ کند؛ جهشی بزند تا بربایدش مگر. تعلّل می ورزد آن قدر تا سر آخر، یکی با شلوار لی می رسد و با پیراهنی زرد رنگ؛ و نمکدان را، بالکل می بَرانَدَش روی میزی دیگر.

اشتر

2008-08-06T11:36:00Z

اشتر یورتمه می رود با پاهای اش که می جهاندشان روی پیکر داغ صحرا؛ عرب نی می زند و اشتر سورتمه می رود آنجا که عرب نی انداخت روی پیکره ای اثر میکل آنژ، چله ی زمستان، سال سی صد و سی و هشت و نیم، یه ربع به نه، آفتاب زرت اش در می رود در افق.
عرب می نشیند در سراب، اشترش را می شوید، برق می اندازد. اشتر لبخند رضایت حواله می کند به حساب پس انداز ارزی و طولی عرب در کشورهای حاشیه خلیج (نه که خلیج عرب... که خلیج فارس!). عرب شعر می گوید: ”اشتر به شعر عرب در حالت است و طرب...” اشتر نگاه می کند به این طرف، به آن طرب، کسی نیست؛ رو در بایستی را کنار می گذارد، آواز سر می دهد: “ضرب... ضربا...” ضربان قلب عرب می رود روی سی و نه درجه ی سانتی گرم؛ از بس که گرم است بیابان؛ آفتاب عرب را زده می کند...

سرِ راهی

2008-08-06T11:36:00Z

مادرم به این خیال واهی که شاهی مرا ببرد خانه اش بزرگ کند، رهایم کرد کنار خیابان در یک زنبیل کاهی و جماعت فتدند نگاهی، یکی ناله کرد: “چه بچه ی ماهی!” و دیگر: “چه چشم سیاهی!”. گفتم شان: “تا که بر دامن تو نرم و سبک جای کنم چون غباری بنشینم سرِ راهی گاهی” و جماعت کشیدند از ته دل آهی.

کودکی آنجا تمام شد. پس از آن می کشم بار گناهی که از چاله فکندم مادر به چاهی؛ شدم بچه ی سر راهی و صبح تا شام گدایی می کنم به امید دو شاهی و زندگی می بَرَدَم پیش در تباهی لا یتناهی.

خر

2008-08-06T11:36:00Z

مثل خر آمد. چهار دست و پا. زخمان اش می چکانید چرک و خون روی سطح میدان. جماعت ابله نگاه می کردندش با دو جفت چشمان شان، تک تک؛ مثل خر.

توی میدان، کنار چاه، زانوی خونین اش را خم کرد. چمباتمه زد؛ یا افتاد؟! مردی انگشت سبابه اش را کرد تا آرنج توی سولاخ دماغ اش؛ گویی مخچه اش را بخاراند. اهمیتی نداد کسی. کسی نداد اهمیتی. نداد اهمیتی کسی. کسی اهمیتی نداد. نداد کسی اهمیتی. اهمیتی کسی نداد.

خر، توی میدانچه مرد تا صبح فردا. مثل خر، مرد آمد با دماغ اش و انگشت اش و سولاخ اش. مرده ی خر را دید. مردم آمدند. خر مرده را دیدندش زخمهای اش که جان داده بود توی میدانچه ی ده شب پیشین اش توی سرما. زخمهای اش، خر، بوی گند می داد و چرک چروک اش پاشیده بود وسط میدانچه ی ده که شب پیشین توی سرما خر جان داده بود توی اش.

مردم ده، مثل خر، یکی یکی یا جفت جفت مردند از خریت چروک زخم های خر مرده ی در سرمای پیشین در میدانچه که نشت کرده بود توی چاه ده.

آناتومیِ فکریِ شما

2008-08-06T11:35:00Z

شما، حرف نمی زنی؛ بیشتر عاروق می زنی! چشمان وق زده تان پر از قی است و حتی متوجه نیستی که روی لبان ات کف سفیدِ کوچکی از پرگویی تشکیل شده و هی، بالا و پایین می رود.

شکم تان، ناله گرانه طلب اسهال دارد تا پس بدهد بخش هایی از بدهی اش را به چرخه ی طبیعت. چهره ی که روی صورت تان نصب کرده اید، روضه ی متأثری است که تفسیر تفکرات تان است.

شما انگشت بزرگ دست راست تان را با تمام کوچکی اش، تا ته می کنید توی گوش تان تا پشمالوده گی و خپلی انگشت تان، خارش زدائی کند از گنداب منقضی شده ی اندیشه های شناور در منجلاب مغرتان.

ما هر روز دعا می کنیم که فرصتی دست بدهد تا شما را سلاخی کنیم در ازای وجود داشتن تان؛ به عنوان انتقام "هست شدن" تان.

آب، از آب، اما؛ تکان نمی خورَد و توی دل شما، آب تکان نمی خورد. شما با همان چشم ها و لب ها و سایر اوصافی که گذشت، بر ما ریاست می کنید و ما، داستان هایی راجع به آناتومی فکری شما درج می کنیم، اینچنین.

پتیاره

2008-08-06T11:35:00Z

این قرمساقِ مافنگی اگر آن شب آن همه بنگ نبسته بود به نافش،
ارضاء می شد و کلکِ کار کنده می شد و ملقمه ای نمی شد که سرِ دادنِ
دو زار – ده شاهی این قشقرق به پا شود که: "تو، دادن بلد نیستی!"

من به گورِ پدرِ پدرسگ ام خندیده باشم اگر قبل قاعده گی زیر لاحاف
کسی بخزم. مگر نه که پیش از کف کردن شاش خیلی ها، ماست نصف
بچه محل ها را کیسه می کردم و پول و پله ی سر کیسه شده را همه خرج
دوا و درمان و کف و دفن اون گور به گوری؟

من که اول و آخر همه ی جنده خانه های تهران را درآوردم قبل از این که
ممه های ام هنوز توک بترکانند؛ اگر این حاجی پدرسگ را درست ارضاء
کرده بودم که الان کارم به کنار خیابان اتو زدن نمی کشید...

این سه نفر

2008-08-06T11:35:00Z

ما، سه نفریم: من و او و اون. همیشه سه نفر بوده ایم.
نفر سومی در کار نیست؛ نفرات همه به خط! نفر دومی بی کار است، ولی زِر می زند دائم.
نفر اول نفرت دارد از نفر دوم، به خاطر این که هر وقت که می خواهد
آن کار را با نفر سوم بکند، نفر دوم می آید جلوی اش را می گیرد.
جلوی نفر اول گرفته می شود با چشم های نفر دوم هر بار که نفرات به خط می شوند.

نفر سوم در خواب نفیر می کشد. نفر دوم نفیر را دوست ندارد، متنفر می شود از
هر چه نفرات است! نفرین می کند زمین و زمان را؛ نتیجتاً، زمان و زمین منفور نفر دوم می شوند.

نفر اول، هنوز می خواهد آن کار را بکند؛ حتی اگر شده، با نفر چهارمی که در کار نیست.
نفر چهارم، مثل فنر در می رود وقتی نفر اول سعی می کند آن کار را بکند. فریاد می زند:
"بی کار نی ام؛ اگر چه در کار نی ام!"

نفر دوم و سوم لج کرده اند؛ نفرت جلوی پشمشان را و پس پشت چشمشان را نیز گرفته و
خواستار بیرون رفتن نفر چهارم از داستان هستند. اما نفر اول، خواستار درون رفتن به
نفر چهارم است.

قمر داخل عقرب می رود؛ پدر خانواده بالاجبار، نفر چهارم را طلاق می دهد
و بر می گردد سر زندگی اش با نفر دوم و سوم.

گزارشِ بی بو

2008-08-06T11:34:00Z

می روم تو. در را که باز می کنم، تو می روم. پای راستی ام را می سُرم در دهان دمپایی که دهانه اش ور آمده؛ آمده تا ورِ دل ما. پای چپ ام مترصد دخول دیگری در دمپایی نمی ماند، می چپاند پنجگانه انگشتان پخ و زشت اش را توی جفت چپی دمپایی که از بد روزگار، در سمت راست دمپایی پای راست نشسته.

پاهای ام می پیچند به هم؛ دل ام پیچ می زند؛ سرِ پیچ کوچه، صدای تصادف پخش می کنند برای احتیاط رانندگان و پچپچه پنهان زنانی که رد می شوند؛ "کسی هم مرده؟" می پرسند و زنبیل های شان را می کشند در کپل چادرهاشان و خش خش دمپایی شان را از بالای پنجره روان می کنند.

پنجره را می بندم که بو نرود. بویِ بیرون، تو نیاید و بوی تو، بیرون نجهد تا دهان ور آمده دمپایی زنانی که دهان شان وِر وِر نشخوار می کنند در صف نان، ارتزاق فامیل بی رزق و شب زیر لحاف کپیدنِ بی سر و صدا.

با بسته شدن پنجره، پیچِ دل ام رِزوه می شود، سست خم می شوم. بی رمق و رمیده دل، زانوانم را می شکنم از روی مفاصل طبیعی شان تا ساق های ام بچسبند به کپل ام؛ چمباتمه زنان رو در روی طاق بنیشنم و یادم نرود که بیرون رفتن، پنجره را باز کنم که موال بو نگیرد.

خوشبختیِ سفارشی

2008-08-06T11:34:00Z

بر می خیزم. بر میز، می خیزم؛ قهوه را هورت می کشم تا ته توی ما تحت ام داغی
می هُرد پایین. پاهای ام به عجله ورجه می کنند توی جوراب های ام که تاریخِ نشستگی شان،
داغِ دلِ درد دیده لباس شوییِ معطل است. این جا، یک موال بزرگ عظیم است، مملو از اموال
غیر منقول عبارات مدعُو در مجاریِ فورانِ نوشتجات و عجله هایِ صبح گاهیِ دیر رسیدن،
نرسیدن، ریسیدن و دوشیدن و شاشیدن و استحمام و غیر آن؛ هر عملِ معمولِ دیگر.

این جا، سیفون احساسات است؛ فلاش تانک قلیان مغلول قیود و صفات مطنطن. این تنیدگیِ متون
است که نفس ها را در استمداد قدم های عابرانِ هر معبر، حبس ابد می کند. در سراشیبیِ سربالایِ
خیابان، صبح گاهان به محل های کار می برده می شوند مردمی از کفش های شان؛ قدم به قدم.

مردی، زبانه کتی دیگر را انگشت می کند از شکاف جیب در جست و جوی مایه ناچیزی ریال.
اتوبوسیان هلهله می کنند از نزاع صاحب کت و صاحب انگشت. جیب بری تحویل مقامات می شود.
مقامات ادای احترام را در می آورند. جیب بُرها حبس ابد می شوند در سینه مردمی نشئه از بیزاری
روسا، صاحب خانه ها و اقساط بلند مدت بانک ها و هزاران جایزه نقدی و غیر منقول دیگر!

مردی، پیروز به محل کار خود می رسد. می سُرد پشت میزی، روی صندلی ای، زیر ساعتی که
انتظار رسیدن اش به اختمام روز، سعی کشاندن حقوق است از جیب کارفرما. دم در، حلوای نارضایتی
خیرات می کنند جهت شادی اهل قبور. اهل قبور، شاد می شوند و در قبرستان سور و هلهله می شود؛
مثل اتوبوس که هلهله می کرد در تناسخِ ترمز - کلاچِ بی تفاوتی راننده؛ مثل جوراب های نشسته ی
منتشر در سطح خانه؛ مثل محل کار؛ مثل خیابان.

همساده ها

2008-08-06T11:34:00Z

هم سایه ها؛ این هم سایه ها... اینان همین جوری هی سایه می کنند
روی دیفال ما. بدون این که از ما بپرسند، این ها همین طور بی جهت
از دیفال ما دیفال گرفته اند. آجرهای ممتد کشیده اند دور و بر نورگیرهای ما.

هم سایه ها؛ بوی تریاق و اسفند و باقالی قاتوق گیر می کند بین
آجرهای شان. شش دانگ صدای آقاجان که شور و شهناز می خواند از دست همین ها
دو دانگ اش گیر کرد وسط اسناد شهرداری. آمدند از وسط لحاف ما کوچه گرفتند،
هی دور ما رفتند بالا از استعمال خشت و نیمه و سیمان.

احاطه شده گان سنگ؛ زیر سنگی که حکاکی گورنبشت اش به درازا کشیده.
"سی پاره سنگ در کف یهودا" و ما و دیفال و بوهای ما که ماله می کشد
میان آجرهای همزیستی سوسک های شهروند.

شاعر

2008-08-06T11:34:00Z

این روزها که می گذرند، بوی تنباکوی شاعر حال آدم را می زند به هم.
از برخورد حال های آدم به خاطر بوهای شاعر، مشاعر آدم اول می ریزد؛ به هم.
به هم می گوئیم: "این شعرا چرا از این پشگل می کنند توی مخ شان؟ به هم نمی ریزند؟!"

شعرا از کوچه ها، مردد، رد می شوند. کساشیر (جمع مکسر ک... شعر!) می سرایند
برای آدم هایی که مغزشان شبیه مهبل شان است یا حشفه هاشان. شعرا عصبی می شوند
از آدم هایی که دهان شان بوی پشگل مغزشان را می دهد و در مورد شعرا به هم چیزهایی
می گویند که گفتن ندارد.

دیری است شعرا، هشت سولاخ تن شان بوی عروق این تنباکو را می دهند که
دل آدم را می زند به هم. گرچه دل ها مشوش می شوند، اما این شعرا، خوب دل ها را
می زنند به هم تا بشکنندشان، خون ببارند و پشگل، دل های آدم ها.

شهری

2008-08-06T11:33:00Z

دل نداریم، دماغ هم هکذا. نشسته ایم روی سه پایه و
دست مان ور خشتک مان که بُوَد آیا احد الناسی رد شود
دست بَرَد به حوالی خشتک اش از راه جیب اش،
چندرغاز پرتاب کند از نیم متری بالای سر روی عریضه ی
پَهن شده روی پیاده رو:

" بنده، عائله مند و دارای شرف و آب روی صورتم هست هنوز،
اندکی با کهربای سیلی! زن ها و بچه در انتظار سر می برند، به خودشان.
کلیه ی کلیه های ام را در بی-مار-استان وثیقه گذاشته ام
تا به خیابان، ور دل شما بیایم. از شهرستان دور آمده هستم
و آخرین مدرک اخذ شده ام از آموزش عالی، آموزش بیهوده ی
دیپلم است که در لای کوزه و سر جِرز نهاده ام اش."

عجب سنگ پائی روی صورت تان نصب کرده اید! برّ و همچنین برّ،
زُل زده اید به زلال نگاه اشگ آلوده ی ما و از آلوده گی هوا و محیط و
صوتی و تصویری می نالید در زنده گانی کلان شهری تان که ما را
آواره ی این خراب شونده کردید، همین خود شماها!

رئیس

2008-08-06T11:33:00Z

آقایی که شما باشید، آقایی از سرش می بارد تَه اش! مشغول به اشتغال است و
شهد "لیموی لیسانس" اش سر آدم را می برد، عطرش. سامسونتِ اصل حرف می زند؛ امضاء
تحویل می دهد به نگاه آدم با خودکار پارکر. زیر سبیل اش بوی سیگاری را می دهد که نخی نمی فروشندش و از هیکل من و شما بیش تر می ارزد. از بس از عرض خودش خوشنود است که شکم اش را روی کمربند سوار می کند، رژه می رود، ارتقاء کاری و اضافات حقوق صادر می کند.

ما که راننده ایم، سرمان به خودِ کارمان است و خودکارمان بیک است و بهمن می کشیم به جای سیگار! راست اش قیمت اش می کشد به آسمان سرش را، وقتی نگاهِ آدم می کند، از زیر عینک نیمه دودی اش.

ما این جا عاطل ننشسته ایم تا باطل شویم. سیگارمان را نیمه دودی می کنیم و نخ دندان می کشیم زیر سبیل مان تا شما زیر سبیلی مبلغ را ارتقاء دهید. آن وقت، اگر دست تان توی جیب تان رفت؛ که رفت. وگرنه، فراموش کنید قصه ی تصادف بر حسب تصادف را؛ تا توی این همه سوالات جنابان سروانان گیر کنیم که بعد اعتراف کنیم شما پول دادید با پله به ما و چربی مالیدید زیر سبلت ما که رئیس اداره تان را بکشیم!

دل

2008-08-06T11:32:00Z

روم به دیوار، ما از آن آدم هائی هستیم که دل مان می گیرد.
نه، مزاح نفرمائید، با موال رفتن هم گشایش حاصل نمی شود.
دل مان می گیرد همه ی گذشته ی ما را می چلاند جلوی چشم مان،
اشک می پاشانیم روی لپ های بی رمقی.

دل مان می خواهد اگر باشد، قهوه ای و کمی موزیک ضجه ناک،
نوحه ی دل فسرده کنیم... یاد صدها سال پیش بیفتیم و تاریخ چای ناک مان
را مرور کنیم.

دل ما، ما را می گیراند به هوای شما که "در هیئت هوا مراقبت می کنید" ما را.
از روی هوس نیست و هوا؛ که حرف، باد هواست... ولی شما با دل ما که از این
حرف های یک من صد غاز نداشتی!

دل ما خر است! باب دیلان و شجریان دوست دارد... سر و ته اش می خارد.
"مفلس است و هوای می و مطرب" و فشم و نوشیدنی ها و موسیقی ها و فیلم های
ضد غیرنامجاز دارد. دل ما دوست دارد کتب سانسوری بخواند، چهره های کریه
می خواهد و صحنه های مستهجن.

این دل وقتی گرفت، کارحضرت فیل است و قیل و قال انبوه اندوهی که پشت لوله اش
تلنبار می شود. قصه از کودکی است که دوچرخه ی من بوق نداشت،
تا الان که کسی نمی خواندم، نمی شنودم. حتا "نمی بینم ام"!

رفع این گیر اگر نشود، به ترکیدگی می کشد کار. گند همه جا را بر می دارد از این همه
بهانه که نِق نِق کنان می گیرد این دل ما، درست همان وقت که می گیرد!

خرید

2008-08-06T11:32:00Z

پول و پله هامان را ورداریم، برویم بازار؛ همه ی چی ها را بخریم، بخوریم.
صفای اساسی کنیم از دست این "زنده گی" که می کنیم در تبلور با هم بودن.
قیمت ها را برای مصرف کننده ها چیده اید توی ویترین که ما بیائیم با اولی
و دومی و جیب هامان سرِ گردنه.

سر ماه که می شود، اداره پا به ماه است، قاعده گی حسابدار می رسد.
پول ها کُرّه می کند از صندوق اش که می پاشد توی جیب خرسندی عیالواری مستمری به گیر.
شرشرِ باران، عدل، روز خرید می زند توی حال ما و راننده ی تاکسی، که "راهی" است،
که باران می زند توی گلگیرش. گلگیر خودش که نه، ماشین اش.

اولی قول گرفته بود که اگر بیست شود برای اش ابتیاع کنیم بلای جان. آقا! این ها با یک
سیم وصل می شوند به پشت درگاه عقبی سولاخ تله ویزیون و اعصاب را می مکند.
فیفا دارد و جنگ خلیج و شورش در شهر؛ اصل ژاپنی!

دومی، شکر خدا، فعلا چسبیده به خواهش های "فروید"ی اش و مَمِه می مکد در خردسالی
پرسشگر کنکاشگری که می بینم در چشم های اش روزی را که بیست بگیرد و بخواهد از
همین ها را که با یک سیم فرو کند به ما تحت اعصاب ما.

راهی که تاکسی می رود، خیس است؛ لیز است. دومی سینه های فروید را می طلبد
و ما که چهاریم، پشت تپیده ایم. زیر باران نباید رفت. مردی با چتر می گذارد توی نگاه ما
تصویر تردد عجول اش را. تصمیم می گیریم اولی را تهدید کنیم که اگر امتداد شیطنت های اش
را ادامه دهد با لگد به تحت پشت راننده، پرتاب اش کنیم از تاکسی به راهی که می رویم و
برای اش ابتیاع نکنیم اجناس اصل ژاپنی را، از خدا خواسته!

آن قدر سر راننده درد می گیرد از سر و صدائی که می کنیم، می پیچد مثل مردم عجول
تا زودتر ما را برساند به ویترین های معطل.

رمقِ انتظارِ راه خیس است؛ راننده تصمیم می گیرد از زیر کامیون رد شود تا ما را زودتر پرتاب کند.
ما پرتاب می شویم. کروکی خیس است؛ مقصر کامیون است که در اتوبانِ بن بست دور زده دنده عقب توی گلگیر راننده!

اولی می گرید. اجناس هر لحظه ممکن است گران تر شوند. دومی ساکت افتاده زیر ما تحت کامیون؛
نه فروید می خواهد، نه این "زنده گی" که می کنیم.

اجنه

2008-08-06T11:32:00Z

خانه ی ما جن دارد. یعنی به عبارتی ما در خانه ی اجنه می نشینیم. همنشینیم!
ما می نشینیم روی اجنه وقتی آن ها را نمی بینیم. آنها شب ها و صبح ها می آیند.
از ما می خواهند که پای کوبی و عزای شان را به هم نزنیم؛ سوزن و بسم الله موقوف!

جن بزرگ که می آید کرایه خانه اش را از ما بگیرد، ما می زنیم خودمان را به جنونِ جن زدگی.
آن ها هم، تخم جن ها، خوب می دانند ما چه مرگ مان است. شروع می کنند با
سم های بزی شان که زنگوله پای اند، توی رختخواب های ما یورتمه می روند.

از آمیزعلی خواستم یک طلسم درست کند به شکل دست پنش(پنج) تن آل عبا، آویزان کنیم،
وِرد بخوانیم، فوت کنیم، تا جن ها دود شوند، نیایند هی در حمام ما آمیزش کنند،
موهای شان را شانه بزنند، موهای شان بریزد کف حمام و کف حمام چشم ما را بسوزاند.
خانه خراب ها، موی شان همه جا هست، توی خورش، روی قاب دستمال،
حتی زیر لباس زیرت را هم که نگاه کنی، گاه موی جن گرفته.

آتش روشن می کنیم که مو بسوزانیم از شرّشان خلاص شاید شدیم. گُر گرفته تو گوئی نارِ نَمرود!
خدا خدا می کنیم سر و کله ی جن ها بی وقت پیدا نشود که باز بشاشند به بساط آتش ما.
سه بار دور خودمان می چرخیم، صدا می زنیم اهل خانه را که آیة الکرسی بگیرند، شربت مار
می ریزم در آتش که می جهد، انگار تُفِ سر بالا! از راه می رسند کُرور کُرور، با ساز و دهل؛ اجمع اجنه، مجنون وار.

یکی شان که همیشه لخت می آید و من ازو خوش ام می آید، می پرد وسط آتش، برشته می شود.
بقیه ی اجنه به تقلید ازو عریان مادرزاد می پرند توی داغی. پر و بال شان می سوزد،
تمام گربه ها جمع می شوند دور آتش که بوی کباب گرفته. طلسم همه شان را می گیراند.

سر شبی، آسمان گُرُنبه می زند. با بارش بارندگی آتش می میرد. ما ماندیم و خاکستر
پری و جن که طفلی ها ”طُفیل هستی عشق” بودند. دیگر خانه خالی و کور شده... سوت!

گیره

2008-08-06T11:31:00Z

می آئیم بیرون، ما را می گیرند. سوار اتول می کنند می برند هرچی بدترمان را پاره می کنند.
مرخص می شویم، سر کوچه می خواهیم ببوسیم تان، گرفته می شویم. شلاق می خوریم.
با هم می رویم پارک و سیم-نما و تیاتر و پارتی و موزه و خیابان گردی تا دست گیر شویم.
ما را می برند چون دست زدیم به آن جای شما، جلوی چشم مردم، چشم مان را درمی آورند.

ما شبیه به گیره شده ایم. هر چیزی به ما گیر می کند؛ همه کسی به ما گیر می دهد.
اصلا از گیرائی خاصی برخوردار شده ایم. ما شما را در خیابان بو می کشیم، لذیذ هستید،
گرفتگی عضلانی شدیدی ایجاد می شود. ما را می برند سه سال اعدام می کنند.
هفده سال حبس ابد می شویم. با گلوله توی دماغ ما راه آب باز می کنند.
ناخن هایمان را می کشند، موهامان را نیز، لپ ما را گاز می گیرند،
اما ما شما را دل مان می خواهد وسط خیابان ماچ مالی کنیم، حتی اگر گیر بدهند!

دخترمان

2008-08-06T11:30:00Z

برایِ لوسی

ما دختر به شما نمی دهیم! شما می کنید ما را... هی اصرار؛ ما اهمال.
دخترمان را به هر کی بدهیم، شما را نمی دهیم. شما می آورید مادرتان را،
که ما دخترمان را بدهیم شما ببرید که چه کارش کنید؟
مگر از خودتان خواهر ندارید؟ (مادر که مسلما دارید؛ با او آمده اید!)

زنگِ در می خورد. برویم سر اصل مطلب. عروس گل من توئی؟
بابا جان! چائی بیار دخترم! این همان دختر ماست که به شما که نمی دهیم، هیچ؛
به هیچ احدالناس دیگری که مثل شما هی با مادرش بیاید نمی دهیم.

این وصلت از همان اول اشتباه بود. ما نمی دهیم. شما راجع به خانه ها و
اتومبیل ها صحبت می کنید. راجع به بهای شیر و شاخه ی نبات. ما ابدا نمی دهیم
دخترمان را که رفته است برای چیدن گل. شما شیرینی اش را می خورید.
ما به شدت مخالفت می کنیم. همگی می خندید به ریش ما و قرار بازار می گذارید.

از طرف دائی شانزدهم عروس، نوه ی عموی داماد، ناپسری هفتم داماد و سایرِ
حضار... به افتخارشون! آه...آه... دست... دست... همه! لی لی لی لی... صبر کنید! مگر ما نگفتیم
دختر ما را ورندارید؟ بروید جلوی منزل والدین تان که با دسته گل و شیرینی و
پیچ گوشتی مشغول گشودن لولای در و چهارچوبه ی مدخل منزل ما هستند،
آنجا بازی کنید. دفعه ی دیگر جِر می دهم هر کسی را که بیفتد توی حیاط ما، توپ اش!

شما بوق می زنید، عکس می گیرید، آرایشگاه می روید؛ ولی ما دخترمان را نمی دهیم.
مادرتان اشک در چشمان اش حلقه می زند، حلقه را دست دختر ما می کنید از بد روزگار،
یک حلقه لاستیک شانزده اینچ از طرف عموی داماد، نصف بهار آزادی با طرح جدید... اگر خواهش کنیم، دختر ما را به ما پس می دهید؟

چه کنیم؟ ما پیریم و هیچ کس به حرف ما گوش نمی کند...

خانم عزیز

2008-08-06T11:30:00Z

خانم عزیز! زبان ام از بیان فرط ازدیاد این همه احساسات قاطر است.
برای همین چهارنعل می رود توی شما... منظورم حرف شما.

می بخشید اگر مایع دردسر کم آوردیم، ظرف بزرگ تر نداشتیم.
پیداست که از شما چه پنهان، مدتی است قلیان احساسات می کشم با
تنباکوی کاشانگ؛ که پای تخت چین قدیم بوده گویا (روی جعبه اش نوشته!).

این خماریِ دوری به دور، امسال سالِ بد دلیِ زمین بود؛ گریپ فروت کاشتیم، شلغم برداشتیم.
عدل، زد سر مرتضی، رفیق کودکی ما هم رفت بالای دار، ناعادلانه.
شکرِ خدا البته بالای دار نرفت، رفت بالای جرثقیل. ناپدری اش هم بالای جرثقیل می رفت
وقتی توی اداره ی برق کار می کرد؛ اما همه اش توی اداره نبود،
بالای همین جرثقیل بود وسط خیابان، بیابان؛ خلاصه تابلو!

این ها به کنار، قصه ی لوله کشی ها نفهمیدیم چه طور این قدر طول کشید.
اول داشت عرض می کشید که پهن تر شود لوله مان لابد. یکی می گفت کار
خودشان است که امسال لوله ها را کابل برگردان کرده اند به دستور فلانی.
لوله ی شما را هم آن سال هم که بستند، بچه ها ماندند معطل زایمان، توی مریض خانه.

خانم جان! نامه ام طولانی شد. لطفا الان یک سال است مدام خانه نمی آئید
از وقتی که رفتید. سی صد و شصت و پنج بشقاب نشسته مانده و دل شکسته
و چائی باقلوای نخورده و دهن سوخته، چون شما همیشه چائی داغ هورت می کشی.
کاری نداریم، مراد، آن که پاشو بیا جان آقاجان مرحوم!